Het leven van Hubert.

Hubert was een jongen van 16 jaar. Hubert had veel puistjes, en zijn haar zat eigenlijk altijd à la Balkenende. Zijn beste kameraad en klasgenoot heette Jan-Ype, en praatte een beetje met een Friese tongval. Dit vond Hubert niet storend, hij was al lang blij dat er iemand zijn vriend wilde zijn!
Na schooltijd gingen ze vaak met hun laarzen door het bos wandelen, dat was altijd dolle pret! Ooit beklommen ze de hoogste en meest mysterieuze heuvel van het bos. Maar och en wee, Hubert struikelde over een verdwaalde boomstronk en vloog met een enorme snelheid van de steile heuvel af. Hij maakte een aantal koprollen waarna hij schaterend van het lachen in een bedje van mos tot stilstand kwam. Maar lachen verging hen nadat hij merkte dat Huberts bril in zijn val, van zijn neus was gevallen. Huberts schaterlach maakte al gauw plaats voor tranen, met zijn -9.75 zag Hubert geen sikkepit meer! Jan-Ype zocht alsof zijn leven er vanaf hing, maar het opvallende roze montuur was in geen velden of wegen te bekennen. En alsof dat nog niet genoeg was, zat Huberts haar ook nog eens door de war! Jan-Ype kwam naast hem zitten om mee te treuren, toen hij een lichte weerstand bij zijn voet voelde. Toen hij polshoogte nam, drong het pas tot hem door dat het de bril van Hubert was! Hubert kon weer lachen, en veegde de tranen van zijn gezicht.
Terwijl ze druk kletsend over hun favoriete voetbalploeg Stormvogels Telstar terugliepen naar het dorp, zagen ze plots Nicolette wandelen. Met haar lange blonde haren, doordringend blauwe ogen en onbescheiden cupmaat was ze een van de meest begeerde meisjes van de aardbol, vonden Hubert en Jan-Ype. Nicolette merkte hun op, en trok haar truitje iets omlaag, waardoor Hubert en Jan-Ype’s zicht op haar pontificale slipje werd ontnomen. Ze hadden niet veel tijd om te treuren, want Nicolette’s vriendje Leroy naderde met grote stappen. Ze zetten het op een lopen, want met Leroy viel niet te spotten, wisten ze. Leroy was een bink, had Jan-Ype wel eens gezegd. Toen had Hubert maar geknikt. Nicolette kreeg altijd veel aandacht in de klas. Ook van die nieuwe.
Er was namelijk een nieuwe jongen in hun klas gekomen, en Jan-Ype vond hem maar een ‘Mieger’. Hubert wist niet zo goed wat dat betekende, maar hij dacht dat het iets negatiefs was. Hij heette Ewoudt, overigens. Ewoudt was nogal mager, en had een kaal hoofd. Hij keek ook altijd zo kwaad! Hij had een raar apparaatje bij zich, meende Jan-Ype, waar staccato bonkende muziek uitkwam. Hubert zei dat het apparaatje, dat Ewoudt altijd ‘Z’n I-Kloot’ noemde, vast heel duur was. Jan-Ype knikte maar. Ze hadden thuis niet zoveel geld. Zijn vader had een snoepwinkel , ‘Siegersma’s Fryske Dûmkes’ heette ‘ie. Z’n moeder deed alleen maar Sudoku. Daar was ze verslaafd aan. Als hij ‘s ochtends wakker werd zat zijn moeder al op de bank haar favoriete puzzel te doen, ze deed het op de wc en onder het eten, tijdens het autorijden en het afwassen, tijdens het pianospelen en tijdens het koken, ze was verslaafd aan Sudoku. Dat vond ze leuk. Wat ze niet zo leuk vond, was de hobby van Jan-Ype.  Jan-Ypes grote hobby was namelijk fierljeppen. Dat vond zijn moeder gevaarlijk. Dat deed hij graag met Hubert, maar hij kon het niet zo goed. Hij viel altijd in het water, en een keer brak zijn stok zelfs af. Toen kwam hij lelijk terecht.

Wordt vervolgd.